Deze week is Dede het voorprogramma van Keb’Mo en in december maakt ze haar opwachting in de Amer. Bezoekers van deze concerten staat een aangename verrassing wachten, want wat een vakvrouw is deze dame. Geheel naturel weet ze elke muziekliefhebber over de streep te trekken met een haar persoonlijke voordracht. Moeiteloos kleurt ze het doek met haar tijdloze muziek die door een stel muzikanten prachtig omlijst wordt. De cd heeft hele sterke bluessongs maar laveert daarnaast ook meesterlijk tussen jazz en soul. Haar stem zit wat in de hogere regionen en muzikaal zit ze ergens tussen Ruthie Foster en Lizz Wright in.

Als er één ding is wat duidelijk is, is dat wel dat Dede Priest haar eigen groove volgt zoals ze in de titeltrack zingt (een nummer dat JJ Grey & Mofro zo op hun repertoire kunnen zetten) De prachtige trompet op "Chicken or the egg" is prachtige late-night jazz en soul-searching. "Lips of a friend en Freddie King way down deep" zijn heerlijke bluessongs. En die blues zit bij Dede op de juiste plek, in haar hart. De plaat wordt gaandeweg steeds lekkerder. Puike 70’s-groove op "Dandelion..." is onweerstaanbaar lekker. Het fraaie ingetogen "Whole Christmas thing" is lekker jazzy/hammond met subtiel gitaar...opbeurend gezelschap in deze blues. "Blues gypsy" is een mals stukje blues waar we in Drenthe wel pap van lusten, vet druipt langs de kin terwijl gitarist Raymond Nijenhuis stoeit met het hammondorgel. Vervaarlijk is de twaalfde track, "Freedom moan", heerlijk onderhuids, klasse!

Kortom, een prachtalbum dat je moet ontdekken en waar je keer op keer verrast wordt door die stem die in combinatie met geweldig doserende muzikanten je op de crossroads van de rootsmuziek een prachtige menukaart laat zien! (GJG 8,7)